ಗಾಳಿಗುದ್ದಿ ಮೈ ನೋಯಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ

ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳು ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಲ್ಲದೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತವೆ. ಆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ

ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಬೇರೆ. ನೀನು ಅಷ್ಟೇ ಎಷ್ಟೊಂದು ಚಲ್ಲಾಟವಾಡಿದೆಯಲ್ಲ? ಅಬ್ಬರ

ಇಳಿದ ಸಮುದ್ರದ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತು ಶಾಂತವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಅತೀಯಾದ ಅಮೃತದಂತಹ ಪ್ರೀತಿಯ ಒರಸೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಪರಿಯಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಅತಿರೇಕ.

ನಡು ರಾತ್ರಿಯಲಿ, ಪಿಸು ಮಾತಿನ ಸರಸದಲ್ಲಿಯೂ, ವಿರಸದ ಹಾವು ಬುಸುಗುಟ್ಟರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು

ಬರಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಅಹಂಕಾರದ ಅವಿವೇಕವನ್ನು ನೆನಸಿಕೊಂಡರೆ ಛೇ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ.

ಮನಸುಗಳು ಮಿಲನವಾಗುವುದು ಪ್ರೀತಿಯ ದ್ರವ್ಯದಿಂದ ಎಂಬ ವಿವೇಚನೆ ನಿನ್ನಲಿ ಮೂಡಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಬಾನಲಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಚುಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾ, ಸಮವಾಗಿ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿದರೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಸಹೃದಯತೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಉರಿಯುವ ಮುಖ, ನಗುವೇ ಕಾಣದ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ನನ್ನ ಹೇಡಿತನಕ್ಕೆ ಈಗ ಬೇಸರ ಶುರು ಆಗಿದೆ.

ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಸೆಳೆತ ನಿನ್ನಿಂದ ದೂರಾಗುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. ಆ ಸೆಳೆತ

ಯಾವುದೆಂದು. ವಯಸ್ಸು ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಲ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. 'ಕಾಲ' - 'ವಯಸ್ಸನ್ನು' ಲೆಕ್ಕಿಸಿದ್ದರೆ ನೋವು

ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ.

ನಿನ್ನನ್ನು ನಂಬಿ, ಪ್ರಿತೀಯೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಿ ಸಮಯ, ಶಕ್ತಿ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ವಿಷಾದದಿಂದ ಮೆಲಕು

ಹಾಕುತ್ತೇನೆ.

ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುವಾಗ ನಿನ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ನಲಿದಾಡಿದ ಎದೆಯ ರೋಮಗಳು ಈಗ

ಅನಾಥವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತವೆ. ರಾಗ - ತಾಳಗಳಿಲ್ಲದ ಬೇಸೂರು ಹಾಡಿನಂತಹ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತೀಯನ್ನು

ಎದೆಯ ಮೇಲಿನ ರೋಮಗಳೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ, ಎದೆಯೊಳಗಡಗಿರುವ ಹೃದಯ ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿತು.

ನನ್ನ positive ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಗೌರವಿಸದ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿರದಿದ್ದರೂ ದ್ವೇಷವಂತೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ

ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕೆಲ ದಿನ ನಿನ್ನ ಮೈ - ಮನಗಳಲಿ ನಿತಾಂತವಾಗಿ ಹರಿದಾಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಮುಲಾಜು

ಇದೆಯಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ.