ಎಲ್ಲವೂ ನಿಗೂಢ - ಅಚ್ಚರಿಯ ವಾಸ್ತವದ ಪ್ರಜ್ಞೆ

ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಆಹ್ಲಾದಕರವಾಗಿರಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೆಳೆಯುವ ಕಂಗಳ ನೋಟಕ್ಕೆ

ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಒಲಿಯಬಹುದೆಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನನ್ನ ಆಸೆಗೆ ನೀನು ಸ್ಪಂದಿಸಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ನೋಟದಲ್ಲೂ ನನ್ನನ್ನು

ಆಲಕ್ಷಿಸಿದ ರೀತಿಯನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬಿದೆ. ಅಂದು ಧೋ ಎಂದು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆ, ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಕಿಚ್ಚು

ಹಚ್ಚಿತು. ತೊಯ್ದು ತೊಪ್ಪಡಿಯಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ನಾನಿದ್ದೆ.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಮಧ್ಯೆ ರಾತ್ರಿ ಗುಡುಗು -ಸಿಡಿಲು ಅಪ್ಪಳಿಸಿದಾಗ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದೆ. ಬಹುದಿನದ ಆಸೆ ಹೀಗೆ ಸಪ್ಪಳ

ಮಾಡದೇ ಈಡೇರಬಹುದೆಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪ ಎನ್ನಬಹುದಾದ ಸುಖ

ಅನುಭವಿಸಿದೆ. ಮೈ-ಮನಸು ಹಗುರಾಗಿಸಿದ ನಿನ್ನ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಮರೆಯಲು ಹೇಗೆಸಾಧ್ಯ?

ಸೂರ್ಯ ಇಣುಕುವ ಮುಂಚೇಯೇ ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಜಾರಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಏನೆನೋ ಸಾಧಿಸಿದೆ ಎಂಬ ಅಭಿಮಾನ

ನನ್ನಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಯಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ಬೆಳಕು ಹರಿದು ನಾನು ಹೊರಬೀಳುವ ಮುಂಚೆಯೇ ನೀನು ಜಾಗ ಖಾಲಿಮಾಡಿದ್ದೆ. ಅದೇ ಸಂಬ್ರಮ ಮೆಲುಕು

ಹಾಕುತ್ತಾ, ಹಾದಿ ಸವೆದದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಚೇಂಬರ್ ನಲ್ಲಿ relax ಆಗಿ ನಿನಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದಾಗ ನಸುನಾಚುತ್ತಾ ಬರಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ

ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಸುಳ್ಳಾಯಿತು.

ಎಂದಿನಂತೆ ಅದೇ ಗಂಭೀರತೆಯಲ್ಲಿ ಚೇಂಬರ್ ನುಗ್ಗಿದಾಗ ಅಚ್ಚರಿ. ಮುಖದ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತಿಯ ನಗು ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಸುಖದ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಏನೂ ನಡೆದಿಲ್ಲವೆಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಏನನ್ನಬೇಕು.

ಅತೀಯಾದ ವಾಸ್ತವವಾದ ಎನ್ನಲೇ? ಕ್ರೂರತೆ ಎಂದು ಪರಿಭಾವಿಸಲೇ? ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಎಂದಿನ

ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟು ಹೊರನಡೆದಾಗ ಆಘಾತವಾಯಿತು.

ಸುಖದ ಉನ್ನತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಾಗಿನ ನಿನ್ನ ಸಂತೃಪ್ತಿ ಈಗ ಯಾಕಿಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ರೀತಿಯ ಸ್ವಾರ್ಥವಲ್ಲದೆ

ಇನ್ನೆನು?

ಅಂಗ ಸಮಭೋಗದ ಸವಿಯನು ಮರು ಚರ್ಚಿಸಲು, ಮೆಲಕು ಹಾಕಲು ನೀನು ನಿರಾಕರಿಸಿದಾಗ ಹೇಗಾಗಬೇಡ.

ಸಂಜೆಯೊಳಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಂದು ಸುಮಧುರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಸುಖ

ಅನುಭವಿಸುವಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ ಅದನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವುದು ಎಂಬ ಸುಖಾನುಭವ ನಿನಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಏನರ್ಥ.

ಬೇಕಾದಾಗ, ಬೇಕಾದಂತೆ ಬಳಸಲು ನಾನೇನು ಪ್ರಾಣಿಯೇ.... ನನಗೂ ಭಾವನೆಗಳಿವೆ. ಅನುಭವಿಸಿದ ಸುಖ

ದು:ಖಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವ ಸುಂದರ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಳೆದ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಎಂದು ಕೂಡಬಾರದು

ಅಂದುಕೊಂಡು ಹಾಸಿಗೆ ಸೇರಿದೆ.